Krijgen de vluchtelingen nu de zwarte piet toegeschoven?

Maakt u zich ook wel eens boos over de zwartepietendiscussie of over het vluchtelingenprobleem dat we heden ten dage kennen. Ik niet, want ik zal rond de decemberdagen weer zwart geschminkt rondlopen met roodgetuite lippen en oorbellen van hier tot Tokyo. Ik ben het beu dat gezeur over tradities die verloren gaan en over waarden waarmee ik grootgebracht gebracht ben. Tot zover praat in lekker in het straatje van het gros Nederlanders dat zich afzet tegen andere culturen, en de eigen cultuur heilig verklaart. Het vluchtelingenprobleem dan. Zonder de voor- of tegenstanders tegen het haar in te willen strijken, wil ik toch een lans breken voor deze mensen. Tuurlijk zitten er gelukszoekers bij, natuurlijk krijgen we straks te maken met IS-sympathisanten. Maar hoe onnozel ik ook misschien ben en hoezeer sportminded ik gebrainwashed lijk, kijk ik naar voorbeelden uit de praktijk. Voor het AD volg ik onder meer de sporten atletiek, badminton, tafeltennis, boksen en zaalvoetbal. Kijken we naar deze sporten dan valt mij op dat zonder immigranten wij niet zoveel voorstellen in deze takken van sport. Ik beperk me dan nu even tot de regio Den Haag om praktische voorbeelden te kunnen geven. Khalid Choukoud is een hardloper die straks op de Olympische Spelen voor Oranje zal uitkomen. Hij is zoon van een Marokkaanse immigrant die twee generaties geleden naar ons kikkerlandje werd gehaald om de vieze baantjes te vervullen. Waar waren we zonder de Indonesische inbreng in het huidige badminton in ons land? De helft van de huidige topbadmintonners kennen Chinese, Taiwanese of Indische voorouders. Ook immigranten nietwaar, alleen van een aantal generaties terug. Hetzelfde geldt eigenlijk voor het tafeltennis. Waar waren we zonder de Lie Jao’s en noem maar op? Onlangs trof ik nog een Iraanse vluchteling, Jamshid Sedhig. Hij trainde op Papendal en behoort momenteel tot de Nederlandse top in het tafeltennis. Afgelopen Kerstmis interviewde ik nog Waleed Shekho, afkomstig uit Syrië, het land waar zijn familie het momenteel zo moeilijk heeft. Hij is een toptrainer in het boksen en kan de nationale boksselectie van nieuwe internationale impulsen voorzien. Tenslotte nog even de lans breken voor alle Marokkaanse en Turkse zaalvoetballers in ons land. Behalve een verdwaalde Hollandse kaaskopkeeper bestaat het hele Nederlandse team uit Marokkanen. Van afkomst, niet van geboorte, want allen zijn zij geboren veelal in de grote steden, waar zij hebben moeten vechten om uit de shit te geraken. Dat is hen gelukt. Eén voor één. De meesten willen een rolmodel vervullen voor de jeugd. Zo slecht is het niet wat wij aan immigranten hebben binnengehaald. Wat dacht je van onze Surinaamse immigranten? Zonder de inbreng van hen geen Europese voetbalsuccessen en een Europese titel in Duitsland in ‘88. Sta ik te juichen bij de komst van duizenden vluchtelingen? Nee. Sta ik open voor de verrijking die ook zij kunnen betekenen voor onze (sport) samenleving? Ja...

Clash tussen Cruijff en Van Basten

Verbazen jullie ook wel eens over het feit dat er bij Ajax zoveel onduidelijk is/lijkt te zijn? De twee beste Ajacieden ooit, Johan Cruijff en Marco van Basten, gooien met modder naar elkaar. Ooit maakte Johan Cruijff in een wedstrijd ruimte voor nieuweling Van Basten; een tiental jaar later was ‘Jopie’ technisch directeur van de hoofdstedelingen en haalde hij ‘vriend’ Marco binnen als onervaren trainer. Gezworen en eeuwige vrienden leken het. Daar is deze week –en eigenlijk al veel eerder- een behoorlijke kentering in gekomen. In zijn column in de Voetbal International haalt assistent bondscoach Marco van Basten de langeafstandsrol die Cruijff in Barcelona vertolkt bij de club in de Arena, helemaal onderuit. Want wat heeft het allemaal gebracht voor de club waar Frank de Boer nog steeds de lijn Cruijff lijkt te volgen, maar ook weer niet blindelings. Marco van Basten heeft het in zijn column over de geringe rol die Cruijff heeft weten te spelen om Ajax weer bij de Europese top te krijgen. Om maar te zwijgen over het feit dat Ajax is afgezakt naar een hele modale rol die het speelt in de grijze middenmoot van het Europese voetbal. “Het plan Cruijff is één grote komedie”, vertelt Van Basten. Jeugd zou moeten worden opgeleid door ex-voetballers en dan moeten aankopen van middelmatig niveau tot het verleden gaan behoren.

Wat denkt de buitenwereld ervan? Is er iemand die in dit verhaal het geheel zonder een gekleurde bril op kan aanschouwen? Dat is moeilijk, want je bent voor of tegen Cruijff. De voor- en tegenstanders geven vaak legitieme redenen aan waarom de een gelijk heeft en de ander ongelijk. Ajax zou alleen maar goede verdedigers opleiden. Ajax is kampioen rondschuiven in de defensieve stellingen, zegt de een. Spelers als Tete, Riedewald, Bazoer en Veltman zijn de toekomst van het toekomstige Ajax en zelf het Nederlands elftal, zegt de ander. De waarheid ligt, zoals zo vaak, in het midden. Er dient zich heel veel (Ajax-) talent aan. Is dat de verdienste van de opleiders of van de scouts die spelers op latere, maar jeugdige, leeftijd aan Ajax bindt? Zou een ‘best of both worlds’, zeg maar een verzoening tussen beide Ajax-grootheden, de club verder helpen of moet de club gaan kiezen tussen twee grootheden? Wij vragen het ons af. De leiding van Ajax moest eerder kiezen tussen Cruijff en Van Gaal. Moet het nu gaan kiezen tussen Cruijff en Van Basten? Wie het weet, mag het zeggen. Wij zeggen, ‘krachten bundelen en gaan met die banaan’. Te kort door de bocht? Tuurlijk. Over schaduwen heenstappen? Ook. “Niemand is groter dan de club” hebben beide heren ooit uitgesproken. Laat hen de daad bij het woord voegen en de club terugbrengen waar het ooit stond. De Europese top. Oké, we nemen ook genoegen met een subtopplek in Europa.