Chauvinisme is het Franse woord. Normaal gesproken heb ik er geen last van. Als er geen Nederlander meedoet die kan winnen, kan ik ook intens van een sportwedstrijd genieten. Maar afgelopen donderdag viel ik ineens ten prooi aan een vlaag van fanatieke vaderlandsliefde. En nog wel door het Franse waterpoloteam! Ze verkwanselden de laatste wedstrijd tegen Canada om niet tegen Spanje, maar tegen Nederland in de kwartfinale uit te komen. Dat was een stuk makkelijker voor hen! En opeens brak ik mijn woord. Ik wilde niet meer tot Rio wachten, maar begon afgelopen vrijdag naar het waterpolo te kijken. Ik hoopte vurig dat Nederland die arrogante Fransen zou laten afdruipen. Afgaande op wat ik als complete leek zag, is waterpolo een zware sport waarbij elke spiervezel gebruikt moet worden. Niet alleen om boven water te blijven, te zwemmen en te scoren. Ook om onderwaterovertredingen te kunnen weerstaan. Ik snapte namelijk niet waarom de scheidsrechters zoveel floten, maar volgens mij werden er ook vele gemene steken onder water uitgedeeld. Ik zag dat niet en dacht dat dat wel een verbeterpunt voor de cameramensen zou kunnen zijn. Toen het Nederlands team na drie periodes nog voorstond, dacht ik dat het niet meer mis kon gaan. Tot mijn grote ontzetting raakte het Nederlands team in de laatste periode de controle over de wedstrijd kwijt. Het werd uiteindelijk gelijk en daarna kwam het penaltysyndroom weer om de hoek kijken. En ik nam me na het verlies balend voor niet meer fanatiek vaderlandslievend te zijn. Hoef ik me ook niet te ergeren aan het feit dat "we" zo dichtbij Rio waren en dat we door die arrogante Fransen uiteindelijk naar het reservebankje van Rio zijn verwezen. Voor de volgende keer ben ik dus weer onpartijdig!
